Sayfalar

14 Temmuz 2008 Pazartesi

Montessori Materyali
Çekmeceli süreklilik kutusu

Ne zamandır nienhuis kataloğunu inceliyordum da bazı materyalleri evde yapabilirim diyordum kendime.Ama bir türlü fırsat bulup yapamıyordum.Sonunda evdeki malzemelerle birini yaptım.Orjinalinin ebatlarında ve onun kadar dayanıklı olmasa da aynı amaca hizmet ettiği için şimdilik sorun yok bence.
Orjinali

Bu da bizimki:)

malzemelerimiz;
muhtelif kutular, baharatlık kapağı, yapıştırıcı, karton, kaplama malzemesi,
küçük bir top

topun ilerleyebilmesi için içerde küçük bir rampa yapmak gerekiyor.

Topu kutunun üstündeki delikten atıyoruuzz,

Sonra da nerde olabilir diye tahmin ediipp buluyoruuzzz.

Ama ilk önce babam bana nasıl oynandığını, topu nerden atıp sonra nerden alacağımı gösterdii.Sonra da ben kendim oynadım.Kartonu yemeyeyim diye sürekli yanımda durdular:))Bugünlerde üst dişlerimden 4 tanesi aynı anda çıkıyor, yanlarında da iki tane patlamak üzeree.Ben de karton, defter, dergi ne bulursam yumuşatıp sonra da yemeye çalışıyorum napayımm.

13 Temmuz 2008 Pazar

İp çekme oyunu

Annem A.B.A. yı okurken beğendiği oyunları not almııışş.
Bu oyunlardan birini oynayalım diye ben uyurken de hazırlıklarını tamamlamıııışşş.

Malzemeler; bitmiş selpak kutusu, atmaya kıyamadığımız karton alışveriş çantalarının sapları, ufak tefek oyuncaklar...

İplerle oyuncakları birbirine eklemiişş,
Sonra da kutuya doldurmuuşşş ve ortalıktaki diğer oyuncaklarımı da kaldırmıışş...
Uyandığımda, şiş gözlerimle oyuncağın başına oturttu beni annem.Önce içinde neler olduğunu anlattı, sonra da bana ipleri çekerek içindekileri nasıl çıkaracağımı söyledi. Merakla baktım önce...
Sonra da ipleri çekmeye başladıımm.
Oyuncakların bir bir çıkması çok hoşuma gittiii.
En sonunda da ipin tamamı çıkınca annem de diğer ucundan tuttu ve havada sallamaya başladııkkk.
Bu daha da eğlenceliydiiii...

Annemden size notlar:
* İpler ve oyuncaklar birbirinden ayrılsa bile biz bebeklere zarar veremeyecek büyüklükte olmalıymış,
* Uzun ipler boynumuza dolanabileceğinden, oynarken mutlaka büyüklerimiz yanımızda olmalı ve oynadıktan sonra güvenli bir yere kaldırılmalıymış.

12 Temmuz 2008 Cumartesi

1 Temmuz 2008
10.5 ay sonra yine, yeniden...
Kısaca...
Şimdiden iki hafta geçti bile...
Ama;

En zoru: Onu özlemeye alışmayı kabullenmek.

En güzeli: Emin ellerde olduğunu bilmek.

En büyük şansım: Radyoda çalan bir şarkı bitmeden,
kışın araba ısınamadan, yazın ise soğuyamadan eve ulaşabilmek.
(Oysa ki bunları dokuz ay önce şanssızlık olarak görürdüm:))

En doğru söz: Zaman herşeyin ilacıdır...
Öyle midir?Hımm bu sefer farklı galiba...

Lilypie 2nd Birthday Ticker